മിസൈലുകൾ അതിവേഗം പുനർനിർമ്മിക്കുന്ന ഇറാൻ കാണാതെ പോകുന്നത് സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ പട്ടിണിയും സ്ത്രീകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണ്.

​"മിസൈലുകളുടെ നിഴലിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ പുലരിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഇറാനിന്റെ മകൾ..."

മിസൈലുകൾക്ക് നടുവിലും വിശന്നുപൊരിയുന്ന വയറുകൾ: ഇറാന് വേണ്ടത് ആയുധങ്ങളോ അതോ പട്ടിണി മാറ്റലും സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യവുമോ?

പശ്ചിമേഷ്യൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും അശാന്തിയുടെ വിരലടയാളങ്ങൾ പുറത്തുവരികയാണ്. തങ്ങളുടെ തകർന്ന മിസൈൽ സങ്കേതങ്ങളും ആയുധ നിർമ്മാണ ശാലകളും ഇറാൻ റെക്കോർഡ് വേഗത്തിൽ പുനർനിർമ്മിച്ചു എന്ന വാർത്തകൾ വൻതോതിലാണ് അന്താരാഷ്ട്ര മാധ്യമങ്ങളിൽ നിറയുന്നത്. ഇസ്രായേലിനെയും പാശ്ചാത്യ രഹസ്യാന്വേഷണ ഏജൻസികളെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അത്യാധുനിക ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകൾ അതിർത്തികളിൽ വീണ്ടും സജ്ജമാക്കുമ്പോൾ, തങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന് ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിക്കാനാണ് ഇറാനിയൻ ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ, ഈ സൈനിക പ്രകടനങ്ങൾക്കും യുദ്ധവീരവാദങ്ങൾക്കുമപ്പുറം ചിന്തിക്കുന്ന ഏതൊരു സാധാരണക്കാരന്റെയും മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയരും: ഒരു ജനതയ്ക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ വേണ്ടത് വൻനാശ വിതയ്ക്കുന്ന മിസൈലുകളാണോ, അതോ പട്ടിണിയകറ്റാനുള്ള ആഹാരവും ജീവിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണോ?

രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയും പ്രതിരോധവും ഏത് ഭരണകൂടത്തിനും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് എന്നതിൽ തർക്കമില്ല. എന്നാൽ, സ്വന്തം പൗരന്മാരുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകളുടെ അടിസ്ഥാന മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ നിഷേധിച്ച്, ജനങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ട് കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന ഏതൊരു സൈനിക ശക്തിയും വെറും മണൽക്കൊട്ടാരമാണ്. അത്യാധുനിക മിസൈലുകൾക്ക് അത് വിക്ഷേപിക്കുന്ന രാജ്യത്തെ സ്ത്രീകളുടെ കണ്ണീരൊപ്പാനോ, വിശന്നുവലയുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വയറുനിറയ്ക്കാനോ കഴിയില്ലെന്ന വലിയ യാഥാർത്ഥ്യം ഇറാൻ തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ആയുധങ്ങൾക്ക് നടുവിലെ പട്ടിണിയും പ്രത്യാശയില്ലായ്മയും

കോടിക്കണക്കിന് ഡോളറുകൾ അനായാസം ഒഴുക്കി മിസൈലുകളും അത്യാധുനിക ഡ്രോണുകളും നിർമ്മിക്കുമ്പോഴും നിർഭാഗ്യവശാൽ ഇറാനിലെ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥിതി പൂർണ്ണമായി തകർന്നടിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അവിടുത്തെ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർ കടുത്ത പണപ്പെരുപ്പവും വിലക്കയറ്റവും കാരണം നിത്യനിദാന ചെലവുകൾക്ക് പോലും വഴിയില്ലാതെ പട്ടിണിയിലാണ്. അന്താരാഷ്ട്ര ഉപരോധങ്ങൾ കാരണം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഒരു ജനത, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്കോ ഒരു നേരം വയറുനിറച്ച് ഉണ്ണാനോ നിവൃത്തിയില്ലാതെ തെരുവിൽ വലയുകയാണ്.

ത തകർക്കപ്പെട്ട സൈനിക കേന്ദ്രങ്ങൾ വെറും ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കാണിക്കുന്ന ആവേശത്തിന്റെ പത്തുശതമാനം എങ്കിലും, സ്വന്തം രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളുടെ പട്ടിണി മാറ്റാനും സാമ്പത്തിക തകർച്ചയിൽ നിന്ന് കരകയറ്റാനും ഭരണകൂടം കാണിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇല്ലെന്ന് തന്നെയാണ് അനുഭവങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നത്. ജനങ്ങൾ വിശന്നുപൊരിയുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണീരിൽ ചവിട്ടിനിന്ന് വൻശക്തിയുള്ള മിസൈലുകൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു ഭരണകൂടത്തിനും അഭിമാനിക്കാവുന്ന കാര്യമേയല്ല.

അതിർവരമ്പുകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പെൺജീവിതങ്ങൾ

ഈ വിഷയത്തിലെ ഏറ്റവും ദാരുണവും വേദനാജനകവുമായ വശം അവിടുത്തെ സ്ത്രീകളുടെ അവസ്ഥയാണ്. ഒരു ആധുനിക സമൂഹത്തിൽ സ്ത്രീകൾ അനുഭവിക്കേണ്ട പ്രാഥമിക സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങൾ പോലും അവിടെ ക്രൂരമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെടുന്നു. ആര്, എന്ത് വസ്ത്രം ധരിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പോലും പൗരന്മാർക്ക് നൽകാൻ ഭയക്കുന്ന, അതിനെ ഭയത്തോടെ കാണുന്ന ഒരു നിയമസംവിധാനമാണ് അവിടെയുള്ളത്.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുകാലങ്ങളായി ഇറാനിലെ തെരുവുകളിൽ കേട്ട ഏറ്റവും വലിയ ശബ്ദം യുദ്ധമുദ്രാവാക്യങ്ങളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് "സ്ത്രീ, ജീവൻ, സ്വാതന്ത്ര്യം" എന്ന അവിടുത്തെ പെൺകുട്ടികളുടെ ഉറച്ച നിലവിളികളായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ തലമുടി മറയ്ക്കാത്തതിന്റെ പേരിൽ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം വസ്ത്രം ധരിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരുന്നത് ഏത് തരം നാഗരികതയുടെ ലക്ഷണമാണ്? സ്വന്തം തെരുവുകളിൽ ഭയമില്ലാതെ ഇറങ്ങി നടക്കാൻ സാധിക്കാത്ത, ആഗ്രഹിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസമോ തൊഴിലോ നേടാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാത്ത പെൺകുട്ടികളുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന് എങ്ങനെയാണ് ലോകത്തിലെ വൻശക്തിയാണെന്ന് അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയുക?

ആ തെരുവുകളിൽ സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾക്കായി ശബ്ദമുയർത്തിയ പതിനായിരക്കണക്കിന് സ്ത്രീകളെയും ചെറുപ്പക്കാരെയും തോക്കിൻമുനയിലും കറുത്ത ജയിലറകളിലുമാണ് ഭരണകൂടം നേരിട്ടത്. അതിർത്തികളിലേക്ക് ലക്ഷ്യം വെച്ചിരിക്കുന്ന മിസൈലുകൾക്ക് നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയുംവിധം അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ കൈവശമുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന്, സ്വന്തം രാജ്യത്തെ സ്ത്രീകളുടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല എന്നത് വലിയൊരു സാമൂഹിക വൈരുധ്യമാണ്.

സൈനിക പ്രകടനമല്ല, വേണ്ടത് മനുഷ്യത്വം!

ചരിത്രം നമ്മെ വീണ്ടും വീണ്ടും പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒന്നുമാത്രമാണ്—ഒരു രാജ്യത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ കരുത്ത് അവരവരുടെ ആയുധപ്പുരകളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ബോംബുകളുടെയോ മിസൈലുകളുടെയോ എണ്ണം നോക്കിയല്ല വിലയിരുത്തേണ്ടത്. മറിച്ച്, ആ രാജ്യത്തെ സ്ത്രീകൾക്ക് എത്രത്തോളം സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്, അവിടുത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് പട്ടിണിയില്ലാതെ എത്രത്തോളം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്, ഓരോ പൗരനും എത്രത്തോളം അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട് എന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ്.

ഇറാനിലെ ജനങ്ങൾ ഇന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാനുള്ള അണുആയുധങ്ങളോ മിസൈലുകളോ അല്ല, മറിച്ച് വയറുനിറയ്ക്കാൻ ആഹാരവും ഭയമില്ലാതെ ശ്വസിക്കാനുള്ള അന്തരീക്ഷവുമാണ്. ആൺകോയ്മയുടെയും മതമൗലികവാദത്തിന്റെയും അതിർവരമ്പുകൾക്കുള്ളിൽ തടവിലാക്കപ്പെട്ട അവരിലെ കഴിവുകൾക്ക് ചിറക് മുളയ്ക്കാനുള്ള അവസരമാണ്. സ്വന്തം വിധി നിർണ്ണയിക്കാൻ പൗരന്മാർക്ക് അനുവാദം നൽകാത്ത, സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ വിശപ്പും ശബ്ദവും കേൾക്കാത്ത ഒരു ഭരണകൂടത്തിന് എത്ര വലിയ സൈന്യമുണ്ടെങ്കിലും അവർ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പരാജയം തന്നെയാണ്.

ഭാവിയിലേക്ക് ഒരു തുറന്ന പുസ്തകം

അയൽരാജ്യങ്ങളെയും ശത്രുക്കളെയും ഭയപ്പെടുത്താൻ മിസൈലുകൾ നിർമ്മിക്കുന്നത് തുടരുമ്പോഴും, ഇറാൻ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന കാര്യമുണ്ട്: ഏറ്റവും വലിയ വിപ്ലവം ഉണ്ടാകുന്നത് പുറത്തുനിന്നുള്ള ആക്രമണങ്ങളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ഉള്ളിൽ നിന്ന് അടിച്ചമർത്തപ്പെടുന്ന ജനങ്ങളുടെ അമർഷത്തിൽ നിന്നാണ്. സ്ത്രീകളുടെയും ചെറുപ്പക്കാരുടെയും അവകാശങ്ങളെ നിഷേധിച്ച്, ജനങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ട് അധികകാലം മുന്നോട്ട് പോകാൻ ഭരണകൂടത്തിന് കഴിയില്ല.

യുദ്ധഭീതി പരത്തുന്ന വാർത്തകൾക്കും മിസൈൽ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ കണക്കുകൾക്കും അപ്പുറം, ലോകം ഇന്ന് ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടത് ഇറാനിലെ ജനങ്ങളുടെ വിശപ്പിനെയും ആ ധീരരായ സ്ത്രീകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തെയുമാണ്. അതിർത്തികളിൽ എത്ര പുതിയ മിസൈലുകൾ ഉയർന്നാലും, അവിടുത്തെ തെരുവുകളിൽ മനുഷ്യരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ശബ്ദങ്ങളും അതിലും ഉറക്കെ മുഴങ്ങും. കാരണം, അന്തിമമായി ജയിക്കേണ്ടത് നാശം വിതയ്ക്കുന്ന മിസൈലുകളല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യത്വവും പട്ടിണിയില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യവുമാണ്!